Alternatief reizen… Het Strand

Ik verbleef een dag op een Spaans strand en genoot van het niks dat eigenlijk alles was. 

Knerp twee schelpen over elkaar en je hebt het geluid van de zomer gevangen in je eigen oorschelp. Denk aan de blote voeten in stevig, klam zand. De geur van zonnebrandcreme vermengd met een zilte zeelucht. Het geluid van denderende golven. Het ruisen van de zee. De kracht van het water.

Een toevluchtsoord voor hen die niet weet waarvoor te vluchten. Een strand is het Deens design van de natuur, minimalistisch, eenvoudig maar zo uitgestrekt dat het bijna nederig maakt. Alleen op warme dagen doet het strand soms eerder denken aan de Zweedse meubelgigant op Paasmaandag. Een verzamelplek van het kapitalisme. Een paar hectare welvaart vol ijdelheid. 

De vrouw met een huid als een oude leren tas smeert verwoed tegen dat wat al geschiedde. Een man heeft de kleur van de die middag verorberde kreeft aangenomen en een Engels meisje wordt gemasseerd door een slecht betaalde Thaise slaaf van de moderne tijd. Voeten en handen worden zorgvuldig gemasseerd, er wordt een tientje toegeworpen en de dag op de stretcher kan voort worden gezet.

Het strand wordt dan exemplarisch voor de grote wereld eromheen. Een kleine minimaatschappij in een zandbak. Een van de grondwetten van de hectare zand is dat straatverkopen worden verboden. Dat staat tenminste op een lantaarnpaal achter een man met een kleed vol RayBan-zonnebrillen. De illegale verkopers worden vakkundig genegeerd als een Brabander die zwijgt over de hennepkwekerij bij de buurman op zolder.

Een mevrouw betaalt 3,65 voor een frappe latte maar vindt een tientje voor die echte Michael Kors tas te veel. De enige inspanning van vandaag beperkt zich tot het trekken van de portemonnee en een duik in de zee. De aantrekkingskracht van het strand is een mysterieus iets.

Er staat een zonnebril in mijn gezicht gebrand, er zit een duif op mijn parasol, ik leg me erbij neer.

Alternatief Reizen is kijken met een scherp oog à la Martin Bril, à la Richard Attenborough, à la Wim Boevink, waardoor het alledaagse plots een nieuwe wereld wordt waarin je je weer kunt verbazen. Het vergt niet veel, enkel een speelse nieuwsgierigheid en het vermogen om alledaagse situaties zo bijzonder mogelijk te willen maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *