Alternatief reizen naar… de fitnesszaal

Iedere week verplicht ik mezelf om in een ruimte te verblijven waar ik niet per se wil zijn. Waar ik mijn ogen moet laten wennen aan het hevige TL-licht en vervolgens aan de vele flitsende kleuren, rondingen en bewegingen. Waar ik na een uur, bij buitenkomst, met een stralende glimlach de frisse lucht opsnuif als een pas vrijgelaten gevangene. Ga alsjeblieft een keertje met me mee en kijk met me mee…

We zullen dan door de grote stalen draaikruizen de muffe ruimte intrekken. Esthetiek werd geschrapt van het lijstje met eisen voor de binnenhuisarchitect: zwarte rubberen vloertegels, oranje muren en talloze spiegels zullen we aanschouwen. Mmmm. We lopen in rap tempo door naar de kleedkamer waar een wc-geur zich opdringt die te vergelijken is met een vergeten Dixi van Lowlands ‘96. En kijk, een andere bezoeker vraagt of je een foto wil maken van zijn ontblote bovenlijf. Ook jij staat er ontbloot bij en hij verontschuldigt zich. Ik zeg dat het niks is, maar wil het liefst een beetje huilen. Ik overmeester die drang en zorg dat zijn bezwete rugspieren mooi binnen de kaders van de foto vallen. We zijn binnen.

We trekken de club in, opdat we kunnen zweten. We zullen zien dat er mannen rondlopen met zeer korte broekjes, zodat je in een onbewaakt moment plots tegen een scrotum aankijkt, zorgvuldig bij elkaar gepakt in een strakke slip. We zullen kijken naar 15-jarigen die hier rondlopen met lichtblauwe of roodroze drankjes in hun bidons. Ik zie in een flits een psychedelische versie van oempa-doempa’s on steroids. We zien vele tattoos; van tribals tot kernachtige credo’s (“Only God can judge me” of mijn persoonlijke favoriet, het ongelogen “This is my life”). Achter het glas in de aangrenzende ruimte zien we dansende vrouwen met grote, oranje kokers in hun handen en het geluk straalt door het glas rechtstreeks jouw ziel binnen. Ik trek me nog een keer op.

Al dat we aanschouwen wordt begeleidt door een ongekende ‘fitness’-soundtrack. Laten we eerst samen luisteren naar het gekerm en gehijg dat in het niet valt bij het geluid van de kamertjes op de Wallen. Luister ook mee naar de house-remixes die we hier voorbij horen komen. White Rabbit van Jefferson Airplane wordt met gemak geremixt, evenals hits van The Beatles of Adele. Het is wachten op een, met beats overladen, gehaaste versie van Douwe Bobs ‘Slow Down Brother’. Een tegenstrijdigheid die hier perfect zou passen.

Terwijl we de ene na de andere repetitieve beweging maken, zien we hijgende mannen met zwaarbeladen stangen tussen hun benen. Zien we vrouwen aan de overkant van het looppad die, met hun benen wijd, een nog niet ontdekte yogapositie innemen. Zien we diezelfde vrouwen even later hardhandig en gevoelloos rijten aan gewichten. Je hart slaat eventjes over. Slow Down Sister. Plots fantaseer ik, tijdens het squatten, over het effect dat het draaien van het zwoele Je t’aime… mon non plus zou hebben op de sfeer in de club…

We mogen bíjna naar huis, ons rest enkel nog het bekijken van ‘de etalage’. De hoek van de zaal waar de renners op hun loopbanden al tijden transpireren. Als gevangenen achter glas lijken ze hard naar buiten willen te rennen, terwijl de zon op hun koppies schijnt. Dit zorgt voor een mooie belichting van hun mechanische, rigide renhouding. Frisse, gezonde lucht, vrijheid en gratis renpaden door de hele stad liggen binnen handbereik en zijn tegelijkertijd toch zo ver weg…

Ennnnn……. we zijn klaar. Mentaal (en een tikkeltje fysiek) afgepeigerd. Het riedeltje oefeningen is afgerond, het lijf is content. Na een verfrissende douche is het weer tijd voor het goede leven. Laten we zeggen: een Belgisch biertje op een terras, met zonlicht en frisse lucht dat ons omringt, af en toe een sigaretje terugdenkend aan de trip die je die ochtend gemaakt hebt… Een aanrader voor diegenen die een kort, alternatief reisje willen maken.

 

Alternatief Reizen is kijken met een scherp oog à la Martin Bril, à la Richard Attenborough, à la Wim Boevink, waardoor het alledaagse plots een nieuwe wereld wordt waarin je je weer kunt verbazen. Het vergt niet veel, enkel een speelse nieuwsgierigheid en het vermogen om alledaagse situaties zo bijzonder mogelijk te willen maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *