Karma in Kopenhagen

Koning Winter lijkt weer in het land.  Na de zomer lijken nu ook de laatste herfstige zomer-ejaculaties definitief voorbij (of wachten we er alweer op?). Het is in ieder geval gezond om eens terug te kijken naar welke reis dan ook en dan weer een hoofdstuk toe te voegen aan onze ‘bereisdheid’.

Land: Denemarken
Locatie: (op weg naar) Kopenhagen
Datum: 27 juli 2017

“Karma in Kopenhagen” verder lezen

Ik ging naar België… (deel 2)

Ik was op tijd. Mijn trein van Knokke naar Antwerpen zou over één minuut vertrekken. Ik sprong op mijn toerfiets en snelde langs de mensen op het perron richting de vertrekkende trein. In de verte wenkte de conducteur. Ik sprint naar hem toe en met een ontwapenende blik in zijn ogen vraagt hij of hij mijn fiets in de trein mag plaatsen. Een glimlach volstond en hij tilde de met fietstassen beladen Koga in een speciaal vertrek om mij vervolgens te verzoeken in de eerste klas plaats te nemen, want “dan zit ge prettig dichtbij uwen fiets”. Belgische conducteurs kun je maar beter gehoorzamen en ik nam plaats. “Ik ging naar België… (deel 2)” verder lezen

Alternatief reizen naar… de fitnesszaal

Iedere week verplicht ik mezelf om in een ruimte te verblijven waar ik niet per se wil zijn. Waar ik mijn ogen moet laten wennen aan het hevige TL-licht en vervolgens aan de vele flitsende kleuren, rondingen en bewegingen. Waar ik na een uur, bij buitenkomst, met een stralende glimlach de frisse lucht opsnuif als een pas vrijgelaten gevangene. Ga alsjeblieft een keertje met me mee en kijk met me mee… “Alternatief reizen naar… de fitnesszaal” verder lezen

Ik ben een minuutje terug uit zomers Amsterdam, anno 1982

Het was een kortstondige, intensieve trip die ik heb ondernomen, samen met Ed van der Elsken. Eén van Neerlands beste fotografen, die nu al zo’n 17 jaar dood is. Het was genieten van de zon die non-stop op mijn hoofd leek te schijnen. Het was tijdreizen naar een Amsterdam dat ik alsnog heb leren kennen. Het was herinneringen ophalen die ik nooit heb gehad. Het was bovenal één uur vakantie en meer. “Ik ben een minuutje terug uit zomers Amsterdam, anno 1982” verder lezen

Fotografilosofie: “Zo, zo, en dat boven de Febo!”

Het zelf-opgegeven huiswerk in het kader van ‘fotografilosofie’ was om het persoonlijke fotoarchief in te duiken om mijn foto’s en hun betekenis onder de loep te nemen. Wat is de waarde van een foto anno 2017? En waarom heb ik bepaalde foto’s überhaupt gemaakt? Vandaag staat de Febo centraal (maar eigenlijk helemaal niet). “Fotografilosofie: “Zo, zo, en dat boven de Febo!”” verder lezen

Fotografilosofie: Wat de bestemming ook moge zijn, moge het een reis zijn

Vandaag ga ik aan de hand van een acht-jaar oude foto terug naar de dorpse contreien waar ik ben getogen. Hier is het nóg rustiger dan de relatief grote rust die in het dorp heerst. Dit zandweggetje ligt net buiten die dorpskern en het kent een geleidelijke afdaling naar de rustig kabbelende Tungelroyse Beek. Tegelijk met het passeren van de beek, passeer je de dorpsgrens met aan de linkerzijde twee grote zwarte populieren als natuurlijke afscheiding. Dan de bekende weilanden, greppels, boerderijen, stallen, bomen. Alles is mij bekend, maar doet nu toch weer nieuw aan. Niet omdat het gebied veranderd is, in tegendeel, maar omdat ik, de aanschouwer, anders kijk dan vroeger. “Fotografilosofie: Wat de bestemming ook moge zijn, moge het een reis zijn” verder lezen

De wereld komt naar Salzburg (en ook naar jou)

Met blocnote en pen trok zij, daar aan de keukentafel, de wereld in. Alle boeken, albums, documentaires en fotografen die wij opperden werden zorgvuldig genoteerd om later ontdekt te gaan worden. Wij noteerden op onze beurt weer allerhande tips van haar. Het was kortom een standaardmoment uit een Couchsurf-ontmoeting, dit keer met Andrea (51), praktiserend wereldverbeteraar uit Salzburg. Na negen uur rijden stonden we eind juli in die Oostenrijkse stad aan het begin van onze vakantie. We hadden net de auto geparkeerd toen we al hartelijk werden ontvangen door onze host. Na een korte rondleiding door de (eetbare) tuin, de twee kamers aan de achterzijde van het huis én de  keuken annex woonkamer aan de voorzijde liepen we langs de Salzach de oude UNESCO-stad in. Hoezee! “De wereld komt naar Salzburg (en ook naar jou)” verder lezen

Fotografilosofie: De tiet van Julia

Een week geleden belandden mijn vriendin en ondergetekende in een, wat leek, streng katholiek klooster annex jeugdherberg in Verona. Een heuse ervaring. Bij binnenkomst deed de blik van de receptionisten ons denken dat ze hier wellicht een wat minder barmhartige God kenden. Van deze vriendelijke lieverds kregen we vervolgens te horen dat man en vrouw niet op één kamer mochten liggen, dus waren we aangewezen op de welbekende, immer zaligmakende dorms, die we deelden met luttele andere overnachters. Dit bleek die nacht niet de meest rustgevende omgeving. Het hevige schokkende gesnurk van mijn stapelbedgenoot en de achterbuurman die wakker schrok van zijn eigen scheet om half zes ’s morgens getuigen hiervan. Het was kortom echt vakantie.

Op de ochtend na onze aankomst werd het ontbijt tussen de werkelijk christelijke tijden half 8 en half 9 geserveerd. We genoten daar van een wit, droog bolletje met jam en liters koffie die koud stond te worden in chafing dishes. Oftewel, warmhoudbakken die bij de meeste lopende buffetten in Nederland gebruikt worden om de wiener schnitzels enigszins lauw te houden. Het was kortom echt vakantie.

Maar ondanks de slaapomgeving en het religieuze klimaat waar we ons in bevonden, hadden we toch de stoute wandelschoenen aangetrokken. Er moest immers een tiet aangeraakt worden vandaag. En niet zomaar eentje. Het betrof de rechtermieper van Julia (van Romeo), die na aangeraakt te zijn een portie geluk op zou leveren. Zoals gezegd was het echt vakantie.

Het fotografische resultaat van deze onderneming wijkt niet heel veel af van hoe ik meestal borsten aanraak. Met een enigszins eerbiedige, licht-zenuwachtige blik in mijn ogen die stijf gericht is op de ogen van de vrouw. Al sta ik er meestal niet voor in de rij. Bij Casa di Giulietta moesten we eerst nog een klein Italiaans meisje en een bepuiste, bebrilde Duitser met een Star Wars-shirt voor laten gaan om te poseren met Julia’s jopen om zo hun portie geluk op te eisen.

En laten we het meteen eens worden over de aard van deze foto. Het maken van deze foto was een automatisme, iedereen op dat kleine hofje daar deed hetzelfde. Wat dat betreft is er niets unieks aan, iedere Verona-bezoeker zal dit standbeeld in zijn of haar assortiment hebben en zal er verder geen emotionele waarde aan hechten. Het enige unieke is wellicht dat het hele ‘dit-brengt-geluk-idee’ grappig is. Dat honderden mensen per dag de handeling ook daadwerkelijk uitvoeren is daarentegen hilarisch. We lachen uiteindelijk allemaal om Julia’s kebeijers. Dat is misschien niet heel aardig, maar toch.

Het geluk dat me was beloofd was twee dagen later bij thuiskomst nergens te bespeuren. Wellicht wist Julia dat ik haar en haar bosje hout enigszins wilde bespotten. Met keelpijn, dichte oren en een loopneus zat ik weer mooi in Nederland. Wellicht bezorgde de toeter van Julia mij eerder een handjevol exotische bacteriën van over de hele wereld dan een flinke dosis geluk. Wat was het toch weer lekker vakantie.