De wereld komt naar Salzburg (en ook naar jou)

Met blocnote en pen trok zij, daar aan de keukentafel, de wereld in. Alle boeken, albums, documentaires en fotografen die wij opperden werden zorgvuldig genoteerd om later ontdekt te gaan worden. Wij noteerden op onze beurt weer allerhande tips van haar. Het was kortom een standaardmoment uit een Couchsurf-ontmoeting, dit keer met Andrea (51), praktiserend wereldverbeteraar uit Salzburg. Na negen uur rijden stonden we eind juli in die Oostenrijkse stad aan het begin van onze vakantie. We hadden net de auto geparkeerd toen we al hartelijk werden ontvangen door onze host. Na een korte rondleiding door de (eetbare) tuin, de twee kamers aan de achterzijde van het huis én de  keuken annex woonkamer aan de voorzijde liepen we langs de Salzach de oude UNESCO-stad in. Hoezee!

Het schijnt zo te zijn dat Salzburg een prachtige stad is. Althans, dat is wat mijn vriendin zei toen ze me anderhalf uur later wakker maakte voor het Großes Festspielhaus. Niets bleek slaapverwekkender dan de klanken van een middelgrote stad die zich vermengden met de operaklanken uit de repetitieruimte van het haus. Met de slaap nog in mijn ogen volgde ik de flinke tred van mijn vriendin: hare hoogheid had honger. De clichéhap voor de o-zo-hippe yup (een bio-burger en een vegan-frisdrank) werd verorberd en we trokken wederom naar onze slaapplek bij Andrea. Een fles wijn stond al klaar bij binnenkomst.

Ze had veel gereisd. Gebackpackt naar Portugal en Spanje, vrijwilligerswerk gedaan in Duitsland en Italië, met de fiets honderden kilometers gemaakt in het Verenigd Koninkrijk en zowat de hele rest van Europa doorgereisd. Maar dit reizen was verleden tijd. Niet om financiële redenen, maar om ‘wereldse’ redenen. Het verlangen om haar ecologische voetafdruk zó te verkleinen had ook haar reislustigheid getemperd. Voor een gezondere aardkloot had ze afstand gedaan van het ongezonde reizen, rijden, vliegen, uitstoten.

Wij hadden daarentegen géén afstand genomen van die werkwoorden. Met onze, tot het plafond volgepakte, Peugeot 206 in ons achterhoofd probeerden wij het gesprek te voorzien van enkele redenen om wél op pad te gaan. Dat liep vervolgens ongeveer zo:
Ondergetekende: Maar wil je dan geen nieuwe omgevingen zien en ervaren?  Andrea: “Ik kan tot in het einde van mijn dagen genieten van het landschap in deze omgeving.” Nieuwe mensen leren kennen?  “Dat gebeurt hier ook genoeg, je moet enkel wat actiever zoeken. Daarnaast heb ik mijn dochters en vrienden óók hier wonen. Dat is geluk.”  Avonturen beleven?  “In Salzburg vertellen vele Couchsurfers mij de mooiste en avontuurlijkste verhalen. Net als de vele vluchtelingen die ik op mijn vrijwilligerswerk tref.” Andere culturen leren kennen?  “Ik luister al naar de vele verhalen die ik hier aan mijn keukentafel hoor, kijk een goede documentaire of lees een goed boek.”  Rust? “Als je het thuis niet vindt, vind je het nergens.”

Hoe meer nuchtere opmerkingen ze maakte, hoe meer wij ons achter onze oren krabden. In onze achterhoofden nog steeds de Peugeot en de bedachte vakantieplanning voor de komende drie weken. Het krabben achter de oren verergerde toen ze, als een volleerd boeddhistisch filosoof, de avond afsloot met de quote: “I don’t go into the world anymore, the world now comes to me”.

De volgende ochtend startten we in stilte ons Peugeotje en we besloten dat het de beste vakantie ooit moest worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *