Een reis door mijn buurt deel 2 – vogelutopia

In navolging van Xavier de Maistre maak ik de komende weken een Maitriaanse reis door mijn buurt. Iedere keer probeer ik iets nieuws te ontdekken. In deel twee van mijn expeditie reis ik enkele meters verder en ontdek ik een nieuwe wereld.

Witte plastic stoelen verschijnen altijd bij de voordeur op plekken waar geen voortuin is. In deze stadse wijk is vanzelfsprekend weinig ruimte voor het hebben van een voortuin. Daar waar men wel gezegend is met een tuintje aan de voorzijde is in geen velden of wegen een zitplaats te ontwaren (een voortuin onderhoud je voor de buren, zei een wijs vrouw ooit). Een stukje verder in de expeditie valt een fenomeen op dat, naar het mij voorkomt, iets typisch Nederlands is. De bewoners die pal aan het rode fietspad wonen hebben bij een gebrek aan voortuin toch getracht de voorzijde van het huis te voorzien van het nodige groen. Op een bewonderenswaardig vernuftige wijze hebben enkele stoeptegels aangrenzend aan het huis plaats gemaakt voor allerlei bloemen, planten en zelfs heggen die ongestoord een weg naar de hemel vinden. Een zonnebloem tot ongeveer het midden van het huis en meer dan eens wat veldbloemen die de buurt in plaats van het rood van het fietspad, het nodige kleur geven.

Opeens word ik getroffen door een kakofonie aan geluiden die lijken te komen uit wat ik gerust een andere wereld zou kunnen noemen. Uit een van de verdwenen stoeptegels steekt een groene massa die smal begint maar als een immense driehoek tot helemaal bovenin de woning uitmondt. Het gezang en geritsel doet vermoeden dat er meer dan één vogelfamilie is neergestreken in de struik tegen het huis. Het groen is onderaan gekortwiekt omdat er anders niemand meer over de stoep zou kunnen lopen. De struik is het thuis van een verscheidenheid aan gevleugelte dat zijn plek claimt door vooral veel geluid te maken.

Ik probeer (figuurlijk) een blik te werpen in de heg maar zie niets dan groen. De vogels hebben zich verdekt opgesteld en lijken bovendien nogal gehecht aan hun privacy. Af en toe vliegt een vogel naar binnen. Doordat ik niet kan zien wat er zich binnen de heg afspeelt draait mijn verbeelding op volle toeren. De struik lijkt veel te klein voor het aantal vogels dat het huisvest. Oordelend op het aantal decibels zijn dat er namelijk nogal veel. Het vermoeden dat er binnenin een soort vogelutopia zit spookt door mijn hoofd.

Ik had de hoop om zo dicht bij huis verrast te worden door iets wat er al die tijd al was, al lang opgegeven. Het innerlijke bevel om te doen alsof ik nog nooit op deze plek was geweest, begint zijn vruchten af te werpen.

buurt

Binnenkort weer een aflevering!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *