Het verhaal achter Bereisd

De zonsondergang op dit Thaise eiland was mooier dan al die andere die ik als 25-jarige ooit zag. De setting was er een die ik alleen uit films kende, en het enige waar ik aan dacht was: Ik heb geen WC-papier meer, hoe kom ik morgen van dit eiland af, waar gaat de reis dan naar toe en waarom gaan al die tyfusvliegen in mijn haar zitten. Met terugwerkende kracht is het een moment om nooit te vergeten maar op dat moment voelde ik het niet. Heb ik de vaardigheid om te beleven verloren? Heeft mijn generatie de vaardigheid om iets daadwerkelijk te zien en niet alleen te kijken verloren? We willen allemaal weg maar weten niet waarom. We willen er allemaal ‘even uit’ om op te laden maar vergeten dat we een groot stuk bagage overal mee naar toe nemen: onszelf. Inclusief alle werkgerelateerde zorgen en persoonlijke sores. We moeten ver weg maar zijn vergeten hoe we kunnen waarderen wat om de hoek ligt.

Hoeken
Lange tijd dacht ik verre reizen te moeten maken om te waarderen wat ik thuis eigenlijk had. Om weer te beseffen dat niet alles vanzelfsprekend is en om alles weer in perspectief te zien. Het is tijd om terug te gaan naar de basis en in plaats van uithoeken af te gaan weer om de hoek te gaan speuren.

We willen onszelf allemaal als bereisd beschouwen. Maar wanneer ben je bereisd? Ben je bereisd als je op olifanten hebt gezeten, woestijnen hebt doorkruist en tijgers hebt geaaid maar je neus ophaalt voor een bezoek aan de Loonse en Drunense duinen en geen idee hebt wat voor beesten er op de Veluwe leven?

Waarom verlangen we ernaar om aan de andere kant van de wereld te zijn, als de schoonheid dicht bij huis eigenlijk nog vaak onontdekt is? Want genieten van een andere cultuur, en genieten van vrijheid is niet iets wat je per definitie alleen aan de andere kant van de wereld kunt. Dat kan ook hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *