Ik ben een minuutje terug uit zomers Amsterdam, anno 1982

Het was een kortstondige, intensieve trip die ik heb ondernomen, samen met Ed van der Elsken. Eén van Neerlands beste fotografen, die nu al zo’n 17 jaar dood is. Het was genieten van de zon die non-stop op mijn hoofd leek te schijnen. Het was tijdreizen naar een Amsterdam dat ik alsnog heb leren kennen. Het was herinneringen ophalen die ik nooit heb gehad. Het was bovenal één uur vakantie en meer.

We sjeesden over het Leidseplein, de Leidsestraat in, over de Singel naar het Muntplein…

Een volgeklad gerechtshof. “Anti, anti”, ademt het op straat. “Zeg nee tegen de N-bom” wordt op spandoeken omhoog gehesen. The Exploited in shirt-uitvoering draalt voorbij. De lederen jacks zwarter dan zwart. Punkblikken die ontwapenend lachen bij het zien van mijn kompaan. Alles passeert in een zomers tempo, terwijl op de achtergrond Joy Division strak uit de platenzaak komt gerold, stijf de straat op…

Over de Zeedijk naar CS, het Damrak op richting de Dam…

De zon schijnt nog steeds op de lendenen van de dames. Onze kompaan lijkt geen oog te hebben voor vrouwen, maar meerdere ogen. Zwart of blank, roodharig of kaal. Nouveau riche of ordinair Jordaans. Je betrapt jezelf op het loeren naar de korte rok. Je wordt verrast door de onschuldige glimlach van de fietsende meid. Er zijn kleurrijke, absurdistische artiesten voor de theaters en vega-bitterballen op straat.

Over het Rembrandtplein, de Utrechtsestraat in richting het Frederiksplein…

Oude mannen uit een ander era, nog altijd met die hoge mate van flair en hoffelijkheid. De één met stok, de ander in een gemotoriseerde rolstoel. Dan plots een voertuig vermomd als hond, een vrolijke wegwerker, een travestiet, de bevriende BN’er. Deze ratjetoe is Amsterdam. Een ouder stel dat zich weer jong voelt, de stad vibreert in hen door. En alle bewegingen lijken mee te golven op een fluitmelodie van Larry Kaplan, een straatcover van Brown Eyed Girl en het constante gerinkel van de tram, het gegiechel van de voorbijganger of het geschreeuw van de overkant.

Over het Weteringsplantsoen, de Vijzelstraat in, via het Rokin naar de Dam…

Zakenlui met strakke stropdassen, schorem met strakke tattoos passeren en het is de deining van de stad die zich meester van je maakt. Naast de vaste bezoekers van de peepshow lopen de dagjesmensen in en uit. Geïnspireerd kruipen wij in de rol van voyeur; we bespieden twee, op de tram wachtende, meiden. En ondertussen lijkt het razen en krioelen van de stad even tot stilstand te komen. Er daalt een zomerse nevel over je heen. De tram lijkt maar niet te komen en niets kon beter uitpakken vandaag. Je blijft kijken en krijgt zin om te wachten op een willekeurige tram in Amsterdam, anno 1982. Berust in de gedachte dat Ed voortaan altijd met je meekijkt…

 

Is je  wanderlust weer aangewakkerd?

Maak dezelfde observerende reis als ik en zie nog meer.

Reis mee met Ed:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *