Een ubervette reis die bijna ons einde betekende

Nog nooit zat ik in een nieuwere auto dan de Ferrari rode Toyota van Ketut. Toen wist ik nog niet dat die auto een hoop van zijn nieuwigheid tijdens de rit zou verliezen.

Uber. Een logische ontwikkeling in een land waar taxiritten standaard te duur zijn en de service afwezig is. Maar dat niet iedereen blij is met deze spotgoedkope taxidienst bewijzen de blauwe plekken van Ketut.

Uber is op sommige plekken in Indonesie verboden, maar op Bali mag het nog wel. Al wil dat niet zeggen dat het ook wordt getolereerd. Op plekken waar veel officiële taxi’s staan (Blue Bird) kunnen de uberchaufeurs beter weg blijven. Op veel plekken verspreid over het eiland staan borden waarop in niet mis te verstane afbeeldingen staat dat taxidiensten als Uber en Grab Cab er niet worden getolereerd.

Ondanks dat doen wij er toch alles aan om van deze dienst gebruik te maken. Want: spotgoedkoop. Als in: de helft van de helft van wat je bij lokale beunhazen betaalt. En dat scheelt toch aardig wat Bin Tang als je een paar weken op weg bent.

De eerste rit was dan ook perfect. De chauffeur was uiterst sympathiek, sprak goed Engels, reed niet als een mongool en wilde ook nog eens een liedje voor ons zingen. Hij reed ons in 2,5 uur van Ulu Watu naar Padang Bai. We gaven hem drie euro en bedankte hem vriendelijk. Onze relatie met Uber kon niet meer stuk.

De tweede rit bracht ons een week later van Padang Bai naar Amed. Een tocht die toch al vrij lang is, maar nog langer duurt als je overal dertig kilometer per uur rijdt. We zijn er achteraf gezien uiterst zeker van dat de betreffende chauffeur geen rijbewijs had, laat staan enige vorm van gezond verstand. We hebben op bepaalde plekken aangeboden om uit te stappen en mee te duwen maar dat was dan toch niet nodig.

Als je denkt: hee Jellie, hoe durf je zo te klagen voor zo’n prijs. Dan zeg ik: Praat verder met me als je jezelf een keer n Azië vijftig cent ziet afpingelen van een local wiens gehele vermogen jij in één weekend opdrinkt.  Hypocriet! Bovendien, als jij je er aan stoort, kun je beter niet verder lezen.

Nou. Verder met het verhaal.

Ketut was anders. We hadden een lange rit voor de boeg, van Amed naar Kuta, maar dat moest in die gloednieuwe bak wel goed komen. Onze nieuwe chauffeur leek uiterst aardig en hij begon al snel te vertellen over de dingen waar wij naar vroegen. Ketut was net failliet gegaan. Hij had een eettent in Canggu maar toen werd zijn moeder ziek en moest hij kiezen. Hij koos voor zijn moeder maar heeft toen wel zijn tent moeten sluiten. Dit klinkt allemaal niet zo spannend, maar bedenk hier even bij dat Ketut dit vertelde met de levenslust van een grafdelver terwijl hij met 130 km/ph over een bergpas reed.

Al met al hadden we alle reden om aan te nemen dat onze beste man zich binnen afzienbare tijd snoeihard van een klif af zou rijden. Deze man had niet alleen geen rijbewijs en geen verstand, deze man had überhaupt niks meer om voor te leven. De inhaal manoeuvres waren zo extreem ondoordacht dat ik de neiging had een helm op te zetten en een kruis te slaan. Vlak voor een bocht met tachtig kmh nog even snel een vrachtwagentje inhalen en dan toch concluderen dat er op magische wijze een auto van de andere kant komt. Gelukkig staan de ramen wagenwijd open. Het suizen overstemt mijn angsten.

Toen ging het mis.

Vlak voor een bocht begint onze Ketut weer op beestachtige wijze op te trekken om iemand in te halen. We zien al dat het niet gaat lukken, maar hij probeert het toch. Een busje nadert op hoge snelheid onze auto en lijkt niet bereid af te remmen. Ketut weet er nog een laatste acceleratie uit te knijpen en gooit dan het stuur naar links om weer op de juiste baan te komen. Te laat. Als in een explosie knijpen we alledrie onze ogen dicht terwijl glasscherven en plastic zich diep in onze stoelen snijden. De rechter buitenspiegel is met negentig kmh van de auto gereden terwijl onze ramen open staan.

Op wonderbaarlijke wijze is het grootste stuk glas tegen de stoel van Dyon aangekomen in plaats van in zijn halsslagader en dat stemt ons gelukkig. Ketut zegt duizend keer sorry en is zichtbaar figuurlijk de weg kwijt. We rijden door. Want dat is blijkbaar wat je doet als je een bijna doodervaring hebt gehad in een niet meer zo nieuwe taxi. In de paar kwartier die volgen rijdt er nog een scooter tegen de zijkant en schraapt de chauffeur in een te smalle straat met zijn andere spiegel langs de muur af. Opgelucht stappen we uit en geven de chauffeur 3,5 euro. Wat verwacht je van een rit die in Nederland minimaal honderd euro zou kosten.

IMG-20160406-WA0040

Kippenvel op grote smeulende heuvel vol volk (video)

Wie eenmaal op ongekende hoogte heeft gestaan, verlangd er voor altijd naar terug. Maar dat het niet altijd lonely at the top is, bewijst deze met toeristen overspoelde smeulende heuvel op Bali.

Als je dan toch een berg gaat beklimmen, doe dan op zijn minst goede schoenen aan. Met die gedachte in ons achterhoofd stonden we om half 2 ’s nachts op. We trokken onze All Stars aan en negeerde het feit dat we haast iedere dag van de vakantie later thuiskwamen dan dat we nu opstonden.

Wat een goed idee.

De chauffeur die ons vanaf Ubud naar de voet van de Batur bracht sprak geen woord Engels en ook zijn rijbewijs schitterde door afwezigheid. De beste man had de rijvaardigheid van een ongeboren kameel en een overbeet die nog het meest aan de omgekeerde snavel van een pelikaan deed denken. Maar hey, je betaalt slechts vijftien euro voor een taxirit van 2x 1,5 uur, krijgt twee keer ontbijt en een gids naar de top van de vulkaan en als je aardig bent, nemen ze je ook nog eens mee terug. Dus wie zeurt hier over een kamikaze chauffeur met suicidale trekjes? Ik niet.

Als twee volleerde alleskunners strompelen we de duisternis in. Met een bak koffie die nog het meest aan modder doet denken en iets wat op een pannenkoek lijkt beginnen we aan ons avontuur. Zorgen maken we ons nimmer, want van risicoloos leven is nog nooit iemand tevreden heengegaan.

Hulde aan het laagseizoen. Want in het hoogseizoen zijn er dagen dat alle 500 tourguides een groep van pak ‘m beet zeven personen mee naar boven nemen. Dan kom je dus voor een zonsopkomst maar zie je een zonsverduistering. Zonde.

Het eerste deel van de tocht is uiterst easy. Je zou het zelfs op flip-flops redden (en dat deed een enkele nog bezopen Britse toerist dan ook). In het donker krijg je weinig mee van de massa die je in werkelijkheid aan het bestijgen bent. Het enige bruikbare licht komt van de zaklamp in je hand maar in werkelijkheid staar je continue naar de immense sterrenhemel die boven je lijkt te bewegen (is dat de melkweg die mijn kruintje kriebelt?).

Hoewel er van wildlife weinig sprake is op de berg, hijgen de kleine en de grote beer je als een gouden grizzly in de nek. Wat een enorme pracht. De eerste kippenvel van deze reis verspreidt zich als een olievlek over het lichaam. De bezweten rug in combinatie met de koele wind zorgen voor een apotheose aan temperatuursensatie.

Eenmaal op de top zijn er een aantal plaatsen om de zonsopkomst te bewonderen. We kiezen voor de beste optie, die wat het verste weg ligt aan de rand van de vulkaan. Ik gooi mijn GoPro op een huisje in een poging om een timelapse te maken. De wind verstoort het evenwicht, maar dat mag de pret niet drukken. Bij goed weer heb je een magnifiek uitzicht op de andere bergtoppen en zie je zelfs de vulkaan op Lombok liggen. We hebben geluk met het weer. We zijn boven de wolken en nog maar net onder de sterren. De route van duisternis naar paradijs lijkt in luttele seconde bewandeld. Het is inmiddels alweer tropisch heet maar kippenvel blijft als een hardnekkig eczeem van de magie van het moment.

 

 

 

 

Vissen met karakter

Ik ging naar België …

In de zoektocht naar het waarom van fotograferen vandaag een filosofische kijk op tijd en ruimte. Want juist de tijd waarin we ons bevinden bepaalt wat ons opvalt, of het iets met ons doet en wat de moeite waard is om te fotograferen. Dat is simpelweg zo met allerlei oude monumenten en veel van de gebruikelijke toeristische plekjes. Het wordt een kunst wanneer je juist de alledaagse zaken, die soms tegenstrijdig kunnen zijn met het jaar waarin en de plek waar je ze aantreft, zo kunt bezien. Reizen is dan ook vaak ontsnappen aan ‘het nu’. Dus ging ik naar het tegenstrijdige, ongerijmde België.

Geel, 2014. Nadat we met een antieke tandem de Vlaamse provincies Limburg en Antwerpen hadden doorkruist was station Geel onze volgende tussenstop. Mijn broer en ik hadden ‘De Tank’ letterlijk kapot gefietst. Losse spaken zorgden voor een riante slag in het achterwiel die verder fietsen onmogelijk maakte. Na het laatste treinstation zullen we nog 40 km moeten overbruggen zonder fiets. Het lijkt erop dat we gaan liften met een (zwaar) stalen ros.  Gelukkig waren we in België en verbleekt al dat gepieker per direct als je om je heen kijkt. Met een treinkaartje in onze handen kijken we naast de kaartautomaat en zien daar de bierautomaat. We kijken elkaar aan en begrijpen België volledig. De collectieve Belgische liefde voor bier gevangen in één apparaat.

Ronddolen door België kan de oplettende kijker met een gerust hart doen. Zo zal hij niet alleen versteld staan van bierautomaten die plotseling opduiken maar bijvoorbeeld ook van de vele rare architectonische creaties die men daar in de loop der jaren heeft geplaatst. Het is een typisch Belgisch trekje dat fantastisch wordt gebundeld door het concept Ugly Belgian Houses. Terwijl je de foto’s een voor een afgaat zou je kunnen denken dat je een land bekijkt met een universitaire traditie waar men óók architecten en bouwkundig ingenieurs zou moeten opleiden. Of je zou kunnen denken dat je een, weliswaar verdeeld, land bekijkt waar men esthetiek toch altijd hoog in het vaandel heeft gehad, denk aan de Vlaamse schilderkunst en Eddy Wally. Een getraind Nederlands oog, geënt op structuur en regeltjes, ziet vervolgens enkel het tegenovergestelde en dat wringt op een heerlijke manier. Een lust voor het oog van de getrainde kijker. Het lijkt een onbedoeld zichtbare weeffout van het openbare leven.

Om het gevoel te krijgen dat je ‘op reis’ bent hoef je dus niet ver te gaan. In jouw omgeving zul je genoeg objecten tegenkomen die niet stroken met de tijd waarin je het object bekijkt of de plek waar je het object treft. Nog een voorbeeld en dan gaan we naar het huiswerk voor de volgende keer.
Men neme de langste caféstraat van Nederland. Noem het een grote orgie van puberale uitbarstingen die uit alle poriën worden geperst. Noem het een grote, tergende wandeling waar van alle kanten woordendiarree op je neerklettert. Noem het de meest surrealistische straat van Eindhoven. Noem het ‘Stratumseind’. Ook hier treedt bovenstaand fenomeen op en ik raad je dan aan om de volgende stappen te volgen:
Maak van beide handen een L-vorm, positioneer ze vervolgens zo dat je een fotokader krijgt en richt je handen vervolgens op een gevel of op een groep bronstige pubers. Deze kaders zijn ongetwijfeld even angstaanjagend, maar wanneer je dit kader uit de context ‘Eindhoven, 2016’ haalt kun je met gemak even in Lloret del Mar zijn. Of wellicht een Britse zuipschuur met eindeloos gelal. Met andere woorden: geniet dus van de happy hour-spandoeken, de vreetschuren en die lallende pubers.

Het huiswerk voor de volgende keer begint met het bekijken van onderstaande aflevering van ‘Het België van…’ waarin artiest Daan haarfijn uitlegt waarom België zo schoon is in al haar ‘ongerijmdheid’. Loop dan de hoek om (misschien nog een) en fotografeer daar een rariteit en ontsnap eventjes lekker aan het nu.

http://www.vpro.nl/speel.VPWON_1165227.html

 

Liftzeilend de wereld over

Ze is al twee keer de Atlantische oceaan overgestoken en schrijft momenteel een boek over het fenomeen dat haar zonder budget de wereld vanaf het water liet beleven: hitchsailing.

Gepubliceerd in Bn De Stem

Het strand dat letterlijk voor de deur ligt is zwart. Op de patio van haar tijdelijke huisje in Amed aan de oostkust van Bali hangt een duikbril en een paar grote flippers en de vloer lijkt een tapijt van frangipani bloemen. De plek is wereldberoemd om zijn soms neonkleurige koraalriffen en om de twee scheepswrakken die er op de bodem liggen. Amed biedt een oase van rust, en dat is precies de reden waarom Suzanne van der Veeken (30) hier tijdelijk woont. “Ik zocht een plek waar ik me kon focussen op mijn boek en waar ik goed mijn favoriete bezigheid kon uitoefenen: freediven”, aldus de Brabander. Van der Veeken is een digitale nomade pur sang. Niet gebonden aan een specifieke locatie, geen drang om te settelen maar volledig onafhankelijk leven. Ze heeft een passie voor oceanen en grijpt elke mogelijkheid aan om meer bewustwording te creeëren over de ermbarmelijke staat van onze wereldse wateren.

freedive-saba

Ze koestert intense herinneringen aan haar jeugd die ze veelal spendeerde op het pleintje van de twee-onder-een-kapwoning van haar ouders aan de Baayewei in Bavel. Maar al op jonge leeftijd maakte een onverklaarbare reislustigheid zich van haar meester. “Ik heb al mijn stages tijdens mijn studies in het buitenland gelopen en ben ook daarna in het buitenland gebleven”, vertelt ze. Ze was achtereenvolgens in Frankrijk, Mauritius, Cambodja, Indonesia, Australië, Tonga, Tobago, Peru, Ecuador, de Caribean en Tarifa (Spanje). Op die laatste plaats in het zuidelijkste puntje van Spanje verbleef ze langere tijd, als in langer dan een half jaar, en werkte ze als kitesurfinstructrice, onderneemster, tourguide en duurzaamheidsconsultant. Bij alles wat ze onderneemt, speelt duurzaamheid een grote rol. “Een jaar geleden begon ik aan het grootste avontuur van mijn leven. Ik wilde de Atlantische oceaan oversteken, maar had weinig budget en geen zeilervaring. Toen kwam ik het fenomeen hitchsailing (vrijvertaald: liftzeilen) op het spoor. Dat is ongeveer als je duim opsteken bij een haven alleen dan iets minder eenvoudig”, zegt ze lachend. Het lukte haar om twee keer de Atlantische oceaan over te zeilen van de Canarische eilanden tot de cariben zonder budget en zonder zeilervaring. “Die ervaring was de puurste vorm van reizen die ik ooit beleefde en het liet me niet meer los. Het duurde telkens niet lang voordat ik weer naar meer verlangde. Ik merkte dat heel veel mensen alles wilde weten over “hitchsailen”: hoe doe je dat, waar moet je beginnen maar vooral hoe was het? Alleen al over het antwoord op die laatste vraag kon ik een boek schrijven.”

Liftzeilen is geen onbekende term onder zeilers en toch is er op een paar blogs na geen naslagwerk. Op de Macbook die staat te glinsteren in de Balinese zon werkt ze aan het document dat al voor 80 procent klaar is. “Via een crowdfundcampagne probeer ik de financiering rond te krijgen. Het geld is bedoeld voor een designer, software, proofreader en eindredacteur. De uren die ik maak neem ik niet eens mee in dat bedrag.”

De geboren Bavelse is sinds haar 19e aan het globetrotten en ziet zich voorlopig nog niet ergens settelen. “Er is zoveel te beleven, ontdekken en leren.” Met het zengehalte van een buddhist en de levenslust van een ambitieuze tiener verhaalt ze over haar dromen. Dromen waarvan ze er al een half dozijn verwezenlijkt lijkt te hebben.

DSC00911The Oceanpreneur, zoals ze zichzelf op sociale media noemt, blogt fanatiek over haar ontdekkingen in de oceaan en plaatsen die ze bezoekt. Iedere bestemming moet volledig worden doorgrond. “Ik wil de essentie van bestemmingen ontdekken. Overal waar het kan help ik mee om het toerisme voor lokale ondernemers te verbeteren of slimme en eenvoudige duurheidsmaatregelen door te voeren. Alle projecten waar ze mee bezig is richten zich op het redden van de oceaan. Haar oceaan belevenissen hebben haar geleerd hoe hard de oceaan ons nu nodig heeft. Op haar website beschrijft ze precies waar ze mee bezig is. “Erg handig, vooral ook voor mezelf als ik even de draad kwijt ben.” Weer die glimlach. Als de zon niet zo merkbaar haar aanwezigheid op de huid branden, zou de zon gemakkelijk op die stoel in Amed kunnen zitten.

Het vat met dromen is nog lang niet leeg maar enig besef over waar ze zich over een maand bevindt heeft ze niet. Belangrijker zijn haar dromen, de wind bepaalt de richting.

DSC07773

De kracht van verbeelding en de keerzijde

De snelste en makkelijkste manier om te reizen is door je verbeelding te gebruiken. In de tuin van mijn studentenhuis verbeeldde ik me dat het geluid van voorbijrazende auto’s het ruisen van de zee was. Op een mooie zondagmiddag op een smerig matras op de vieze tuinvloer maakte dat de kater toch immer dragelijker.

Datzelfde principe pas ik toe op een winters terras. Een witbiertje met citroen en samen met de heater en goed gezelschap net doen alsof je in een goede zomerzon zit. Even eenvoudig als doeltreffend. Verbeelding helpt in winterse tijden om voor even een sluimerende winterdepressie weg te vagen. De lente laat zich af en toe al zien, wat een verlangend gevoel lijkt op te wekken als bij een slome striptease waarbij je nieuwsgieriger bent naar het eind dan naar het proces. Nu is het met die zomer vaak hetzelfde en bedenk je pas achteraf dat je meer van de lente had moeten genieten omdat het eindresultaat altijd tegenvalt.

Maar zonder seizoenen geen verbeelding. Zonder winter geniet je minder van de zomer en de herfst is alleen mooi omdat het knipoogt naar de lente. Het een bestaat bij de gratie van de ander en hoezeer je ook wil dat ’t verandert het is voor even nu eenmaal niet anders.

Helaas gaat mijn verbeelding ook wel eens met mij aan de loop. Je kijkt naar buiten op een zonnige winterdag en besluit zonder sjaal en handschoenen een paar kilometer te fietsen. Het ontbrekende gevoel in je hand en de ijspegel aan je neus confronteren je met het feit dat je inschatting van het weer dichter bij je verbeelding lag dan bij de realiteit.

Toen ik in mei in een tent vlak aan zee lag, met het het ruisen van de zee als enige achtergrondgeluid, dacht ik plots dat ik naast een drukke weg lag. De zee was niet meer de zee maar het was alsof ik in de tuin van mijn studentenhuis lag en luisterde naar voorbijrazende auto’s. Toen ik daarna in de zon op een terras zat, mijn ogen sloot en de warmte voelde, dacht ik aan de heater die boven me zou hangen. Door zelf vorm te geven aan mijn gedachten kreeg ik mijn eigen verbeeldingsdrang als een boomerang in mijn gezicht.

Speel het spel tussen fantasie en werkelijkheid en maak je horizon breder. Want als moeder natuur je in de steek laat, kun je altijd nog baden in het licht van je eigen verbeeldingskracht.

Brak reizen op zondag – Mijn favoriete reisvideo’s

Omdat je op zondag vaak al genoeg aan je hoofd(pijn) hebt, delen we op zondagen een kijktip. Een reisvideo of een andere blik op reizen waarvoor je niets meer hoeft te doen dan op play drukken en kijken. Veel plezier!

Dit is Vincent Urban. Een globetrotter pur sang met de magistrale gave om alles dat potentieel mooi is nog mooier in beeld te brengen. Je wordt hier als reiziger enorm hebberig van. Wat hij doet in het dagelijks leven is me nog steeds niet helemaal duidelijk (als je meeleest Vincent, kunnen we bellen?). Maar dat het een benijdenswaardige levensstijl is, mag duidelijk zijn.

Hier heeft de Duitser samen met een paar vrienden een Landrover Defender gekocht waarmee ze dwars door Zuid-Amerika reizen. De beelden zeggen eigenlijk alles. Druk op play en zwijmel weg.

Op ontdekkingsreis in eigen stad

Dikke druppels vallen op het dak, alsof we worden beschoten door een mitrailleur. De wind blaast ons dagprogramma omver, bedenk ik me. We zouden deze dagen eigenlijk naar een stad buiten Nederland gaan maar cancelde last minute. We hadden onze eigen nieuwe stad nog niet eens ontdekt.

 Mentale kater

Ik wrijf de dag in mijn ogen. Carnaval vernietigt meer dan je zou vermoeden. De mentale kater is het ergste. De dagen waarin je denkt dat alles om je heen kut is, je afvraagt wie je bent, waar je bent en vooral waar je mee bezig bent. Je hebt meerdere dagen gepoogd je lichaam te vernielen met vet voedsel en zo veel mogelijk alcohol en dit is je verdiende loon. Was het leuk? Wel degelijk. Neem je kater voor lief. En stel je niet aan.

Zo. Dat bedacht hebbende is het tijd om de benen naar de zijkant van mijn bed te werpen. We doen deze dagen alsof ons appartement ons vakantiehuisje is. Een gouden vondst via AirBnb. Van alle gemakken voorzien midden in het centrum van de stad die weg gaan bewandelen. Hiken over de Grote en de Kleine Berg. Dwalen en verdwalen.

 Dode man

Hoewel het museum redelijk dichtbij ligt, ligt moderne kunst in het algemeen erg ver van mijn bed. Henri van Abbe, de sigarenmaker van Eindhoven, vond dat de culturele opvoeding van de Eindhovenaar was achtergebleven in de snelle economische groei van de stad. Hij besloot een museum op te richten in een oude fabriekshal van zijn sigarenmakerij. Het Van Abbemuseum siert nog immer de waterkant van de Dommel (waar net deze dag een dode man werd gevonden).

Appelflap
Paard en fluitist, What else?

 Ik wil niet zeggen dat ik een snelle (economische?) groei heb doorgemaakt, maar mijn opvoeding qua kunst is nog niet erg ontwikkeld. Nu zou je kunnen denken: Ik heb daar niks mee. Maar je kan ook zeggen: Kom maar hier met die artistieke uitdaging. En zo stonden we een uur later een minuut lang naar een schilderij van Karel Appel te kijken.

 Honger

In het Van Abbemuseum volg je de ontwikkeling van de moderne kunst vanaf 1900 tot nu. Tijdens mijn reis door de moderne kunstgeschiedenis kreeg ik steeds meer een gevoel bij de werken en de makers. De grote gebeurtenissen en invloed van nieuwe stromingen die een grote rol spelen in de ontwikkeling en het proces van de kunstenaars. Maar hoe jonger de kunst, hoe minder ik ervan begreep. Door de ontwikkeling van het internet en de bereikbaarheid van alle grote gebeurtenissen is er een volledige error ontstaan. Zo lijkt het tenminste.

 Er is nog wat meer achtergrondinformatie nodig om beter inzicht te krijgen in de nieuwe wereld waarin we onszelf onderdompelen. Maar eerst eten, want: honger.

 Wie honger heeft, eet. Wie een burger wil gaat naar De Burger. Wijsheden als koeien (die het in het tweede geval niet meer na kunnen vertellen). Een leuke tent met goed voer. Niet lullen maar vullen. Vol van smaak leeg van pretenties.

 Vervolg je willekeurige route richting de Kleine Berg. On-Eindhovense taferelen des Maastrichts. Klein straatje met goede restaurants, cafe’s en winkels. Ik had een visioen van dezelfde straat met volle terrassen en lachende mensen en ik kon niet meer wachten tot lente. Geef mij maar voorjaar.

Het voordeel aan een vakantie in eigen stad is dat je wel meteen de juiste plekken weet te vinden. We deden die dag alles waar we al die andere dagen zin in hadden. ’s Middags bier drinken en film kijken. Boeken lezen en koffie drinken. In een sporadisch actieve bui hier en daar wat opruimen. Door niks doen alles uit je vrije dag halen. Ik kan het iedereen aanraden.

IMG_1846

Before They Pass Away – Jimmy Nelson

Vier jaar spendeerde Jimmy Nelson aan het verleiden van traditionele stammen. Om ze te vereeuwigen op een manier die, mocht de moderne tijd ze ooit inhalen, voor altijd op het netvlies van de mensheid gebrand zou staan. Het resulteert in een zes kilo zwaar boek dat je nooit uitkrijgt. Simpelweg omdat er te veel is om te zien. De ene bladzijde is nog adembenemender dan de andere en alles is iets dat je nog nooit eerder zag.

Jimmy Nelson is zo’n hyperactieve fotograaf zoals je er wel vaker een hebt zien rondspringen. Een fotograaf met een missie welteverstaan en de ongeëvenaarde gave om onderwerpen vast te leggen alsof het een levensgroot onverwoestbaar standbeeld is. Zijn droom was om naar de meest afgelegen plekken te reizen om de traditionele stammen te fotograferen in zijn boek Before They Pass Away. Een ietwat dramatische titel, maar enig gevoel voor drama is de Brit dan ook niet vreemd.

IMG_1778

De traditionele inheemse volken hebben door de jaren heen wel vaker bezoek gehad van cameraploegen of fotografen, maar het grote verschil is dat Nelson niet iemand is die op de eerstvolgende bus naar huis stapt om nooit meer terug te keren. Bovendien is het de in Nederland woonachtige Brit gelukt om met het boek een veel dieper liggende vraag op te werpen: Wat kan de Westerse samenleving leren van deze traditionele volkeren?

‘The purity of humanity exists’, schrijft Mark Blaisse in het voorwoord. De stammen leven het meest simpele bestaan net als hun voorouders tot wel duizenden jaren geleden en lijken gelukkiger dan wij. Ja, de foto’s zijn geënsceneerd. Het is hoogst onwaarschijnlijk dat de Ni-Vanuata stam graag balanceert op de rand van een vulkaan en ook de andere spectaculaire achtergronden van de foto’s zijn geen onderdeel van een lucky shot. Maar is dat gezien zijn missie erg? ‘The pictures may be directed but they still capture the hidden truth the photographer yearns to open our eyes to’.

Toch bevat ook dit project weer een duidelijke paradox. Want is het bezoeken van afgelegen stammen met koffers aan apparatuur niet juist debet aan het verdwijnen van die traditionele levenswijzen?

Ook zijn er mensen die aanstoot nemen aan het boek. Volgens Stephen Corry, directeur van Survival International, is het boek meer een afspiegeling van de fantasie van de fotograaf in plaats van een  weerspiegeling werkelijkheid.

De foto’s zijn glamoureus en de titel van het boek is nogal dramatisch. De inheemse volkeren lopen er niet dagelijks zo bij en veel van hen zijn ook niet morgen verdwenen. Maar daar waar veel fotografen de mensen op een zeer kwetsbare manier vastleggen, heeft Nelson er juist voor gekozen om ze als fotomodellen, in al hun glorie te vereeuwigen. Stamhoofden gefotografeerd als Kate Moss, dat heeft iets diva-achtigs maar benadrukt tegelijkertijd de schoonheid van de culturen. Ondanks dat ik ze nooit zie, wil ik ze voor altijd koesteren.

Een hut midden in een bos in Groningen

Van die blokhutten midden in de natuur. Van alle gemakken voorzien maar gevoelsmatig toch duizend keer avontuurlijker dan een huis. Geïnspireerd door talloze magnifieke Instagram foto’s van zulks, struinde ik AirBnB af op zoek naar de perfecte spot op een stuk grond waar we beide nog nooit waren geweest.

Nu zou dat natuurlijk dit kunnen zijn:

Maar waarom niet gewoon dit:

 

Ik geef toe: De foto is minder scherp en de filter minder goed. Maar het huis is goedkoper, dichterbij en luxer dan al het andere. We wilden naar een plek waar we nog nooit waren geweest en dus gingen we naar een hut midden in een bos in Groningen.

 

De hut/het huis

Het huis vonden we via AirBnb en we geraakten er met de automobiel. Het huis ligt vijf minuten door het bos lopen van de straat af en eenmaal bij de straat ben je in 10 minuten op Groningen Centraal. Hoe ideaal wil je het hebben? De beste maanden om naar het noorden van NL te reizen is tussen december en november. Want slecht weer is in NL al lang niet meer gebonden aan maanden, maar goed weer de laatste tijd ook niet meer (zie lente in winter). Bewapend met een kachel en een deken kom je sowieso ook al een heel eind bij -20 graden. Het huis is uitgerust met een sfeervolle haard (er is ook gewoon centrale verwarming en een afwasmachine, maar om de avonturiers niet af te schrikken met zulke luxe laat ik dat even buiten beschouwing).

 

De tuin van het huis lijkt nog het meest op extreme wildernis. Een rondje door de tuin heeft meer weg van een avontuurlijk trektocht over onbegaanbare heide. In de tuin staan diverse kleine huisjes die zijn gemaakt door kunstenaars. HEt draagt bij aan het gevoel dat het af en toe net een sprookjesbos lijkt. Een tekenbeet en een natte schoen verder besloten we ons onderzoeksveld te vergroten. 

Groningen

Check voor vertrek actuele concertinformatie voor De Oosterpoort. Combineer je bezoek met muzikale verwennerij en eet daar vooraf vooral ook iets lekkers bij. Wij kunnen Pernikkel ten zeerste aanbevelen. Goed eten in een sfeervolle ambiance. Groningen is een beetje het Maastricht van het noorden. Een prachtige stad vol mooie straten, panden en mensen.

Boven

Als je dan toch al hoog zit, ga dan ook helemaal naar boven. Lauwersoog biedt op een zonnige dag tal van excellente ontdekpaden. Van bos naar beek en van meer naar uitgestrekte poldervergezichten.

 

IMG_1707

  Soms is genieten van schoonheid dichtbij huis zo veel mooier dan verder weg. Alsof je een fantastische outfit in precies jouw maat koopt met 70 procent korting. Het boek dat je al eeuwen zocht ineens gratis mag meenemen of je auto laat keuren en er helemaal niks aan het handje blijkt. Het is de verrassing van het vooraf bedachte vanzelfsprekende. Stel je kompas bij en haal jezelf niet in. Ogen open.