Waarom volwassenheid een leugen is

Als het leven een reis is dan zou mijn volgende bestemming volwassenheid moeten zijn. Nu zie hier mijn ontdekking: volwassenheid is een leugen. Het bestaat niet.

Ik weet niet meer wanneer ik die ingeving kreeg maar het moet ergens tussen de gezelschapspellenavond met mijn adolescente vrienden zijn geweest, en die keer dat ik voor de miljoenste keer na een winterse bui met mijn stoffen All Stars in een plas water ging staan. Je weet beter maar het interesseert je geen moer.

Je wordt ouder, betaalt je eigen rekeningen en maakt je eigen keuzes. Je hebt eindelijk de controle en regie over je eigen leven en dit is wat je doet: je speelt spelletjes met vrienden, bench-watched een seizoen van een willekeurige serie en zuipt je des weekends van de wereld. Ondertussen kleuren volwassenen er lustig op los en zijn de videogames voor adolescenten niet aan te slepen. Volwassenheid is een illusie. Een leugen zoals sinterklaas, alleen wordt in dat verhaal wel uiteindelijk iedereen met de realiteit geconfronteerd.

Voor sommigen staat volwassenheid gelijk aan minder gezelligheid. Je impulsiviteit verliezen. Voorspelbaar, consequent en cynisch worden. Maar volwassenheid is niets minder dan het uitbaten van je geleerde lessen. Je weet op een gegeven moment dat je niet meer in de zaklamp hoeft te kijken om te weten dat hij aan is. Je weet dat het lastig fietsen is als je veel te veel boodschappen hebt, weet ook dat tien pils op een lege maag niet slim is en je weet al helemaal dat achteruit door de McDrive rijden verre van praktisch is. Maar moet je het daarom allemaal maar gewoon laten?

Volwassenheid is een complot tegen de genietende mens. Consequentheid is voor mensen zonder verbeelding. Oscar Wilde zei het ooit, en dus is het waar. Kijk maar naar de plaatjes op Instagram.
Je bent jong en wilt niets liever dan ouder worden terwijl je als je oud bent niets liever wilt dan jonger zijn. Voor sommigen ligt de oplossing in het ontkennen van het ouder worden en het openlijk exploiteren van de eeuwige jeugdigheid. Maar als die jeugdigheid opeens hevig contrasteert met het uiterlijk wordt het eerder pijnlijk dan bewonderenswaardig. Kijk maar om je heen tijdens carnaval. Soms lopen ze zelfs achter elkaar aan terwijl ze elkaars schouder vasthouden.

De oplossing zit ‘m warempel niet in het eeuwig jeugdig blijven maar in het accepteren van het feit dat volwassenheid niet bestaat. Wordt wijzer en leef langer. Poog niet eeuwig jong te blijven maar wordt zeker ook niet te snel oud. Want als volwassenheid betekent dat je lichamelijk en geestelijk volgroeid bent, waarom kom ik dan verdomd veel mensen tegen die op beide vlakken nog wel wat ruimte te winnen hebben?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *